Lideke  
  Over het onderwerp.
Ik zie iets concreets voor mij. Bijvoorbeeld een boot. Dat is de aanleiding. Zodra ik schilder wijk ik zo snel mogelijk af van de concrete voorstelling en concentreer me op wat er op het doek zélf gebeurt. Het doek krijgt zo zijn eigen leven, of beter gezegd: stelt zijn eigen eisen. En ik ben daar blij mee. Opgelucht dat ik van de concrete voostelling verlost ben en tevens ten prooi aan een nieuwe uitdaging. Frappant is wat andere mensen in mijn schilderijen zien: vaak dingen die ik er zelf niet ingelegd heb, of in ieder geval niet bewust. De kijker interpreteert het op zijn eigen manier en maakt het zo tot iets van zichzelf. De vraag in hoeverre mijn werk abstract is laat ik dan ook graag aan de beschouwer over.

Over het formaat.
Ik schilder op vrij klein formaat: 25cm x 30cm, 30cm x 40cm. Als ik schilder zie ik bij wijze van spreken één vierkante centimeter voor me, die voor mij alweer een geheel nieuw schilderij in zich herbergt. In één enkele klodder verf zie ik eindeloze landschappen en verre verschieten. Ik werk dus eerder naar "binnengekeerd" dan dat ik lijd aan "expansiedrift".
Mij gaat het niet om het formaat maar om de ruimte die geschapen wordt, maar het vreemde doet zich voor dat ruimte niets met formaat te maken heeft.

Over de inspiratie.
Ik haal mijn inspiratie uit de concrete werkelijkheid om mij heen. Maar gelukkig kan dat zo ongeveer alles zijn: een schip in de haven van Scheveningen of een groen washandje over een blauwe stoel: zolang het maar raakt aan de grondtoon van waaruit ik werk. Je zou het ook een basisakkoord kunnen noemen. Alles wat dat akkoord tot klinken brengt is voor mij voldoende reden om geschilderd te worden.